En dit keer had ik zelf beter moeten opletten. Op 28 maart hoorde ik 's avonds om elf uur op de radio dat Maxima en Willem-Alexander zich gingen verloven. Terwijl ik het in de kamer enthousiast aan mijn man vertelde realiseerde ik me opeens dat Alaska, loops, in de keuken aan het eten was met de andere honden en toen was het al te laat. Het was met dimmy ook al eens misgegaan en deze reu had heel weinig tijd nodig! Veel fokkers zouden zeer tevreden zijn over zo'n reu! Maar we wilden zeker geen inteelt. We hadden nl besloten twee van zijn bluemerle dochters aan te houden als fokteefjes.
Mijn lieve reu Leon is toen verhuisd naar heel aardige mensen in de buurt van Rotterdam.
Met geen enkele reu had ik ooit "last" gehad, eigenlijk dus een reu met uitstekende kwaliteiten.....,
maar dit kon niet langer. Om niet helemaal af te gaan was dit de beste oplossing.
De puppen moesten met de Keizersnede gehaald worden. Een van de tricolour reutjes was zo zwak dat hij het niet haalde en Alaska zoogde haar eigen puppen en die van Dimmy, die een week eerder puppies kreeg. Ze was een bijzonder goede moeder. Als een van de katten jongen had probeerde ze er altijd een in te pikken voor zichzelf !
Op 2 december 2003 hebben we haar moeten laten inslapen. Een tekening van Alaska siert het Gastenboek en alle letters bij het "Namenalfabet".